سفر کربلا ودمشق
من و سید محسن و امیر حسین پامون رسید به سوریه.تا از هواپیما پیاده شدیم دلمون گرفت گرفتن دلمون هم از غربت بودتا از فرودگاه اومدیم بیرون سوار ماشین شدیم راه افتادیم به سمت به شهر دمشق تا راننده نوای حاج محمود اقا با حاج سعید رو گذاشت اشک تو چشمامون جمع شد دیگه نتونستیم خودمونو کنترل کنیم. گفتم ای قربون غربتت بی بی جان با اینکه همه بهمون احترام میذارن از غربت دلمون داشت میترکید. به هر حال رسیدم . هتل ما هم تو یه خیابونی بود که رو به رویکی از گلدسته های بی بی معلوم بود اصلا باورمون نمیشود. سید میگفت اینجا بی بی جانم قدم میزد . رفتیم هتل استراحت کردیم و بعد برا نماز صبح رفتیم حرم.عجب صفایی داشت جاتون خالی . نمازو خوندیم شروع کردیم مناجات کردن با بی بی جان زینب (س) . فردای اون روز رفتیم به طرف حرم بی بی 3 ساله بنت الحسین بی بی رقیه(س)ما رفتیم اون کوچه پس کوچه ها رو دیدیم من همون جور خرابه و ویرانه بود رسیدم به حرم سلام دادیمو رفتیم تو تا حرم بی بی رو دیدم دلم سرد شد اشک از چشمام روانه شد. جلو رفتیم دستم که رسید به ضریح داخل ضریح رو نگاه کردم تا چشمم به عرو سک ها خورد صدام بالا رفت .به هر حال صفا کردیم .برگشیتم فردای اون روز رفتیم سر مزار حضرت هابیل و برگشتیم که فردای اون روز که ما میخواستیم حرکت کنیم به سمت کربلا حرم حضرت هابیل رو به خاطر ناامنی بستن. ما اومدیم تو حرم بی بی زینب که وداع کنیم بال گرد ها هی می اومدن هی میرفتن. ما وداع مونو کردیم با حضرت زینب(ع) وقت رفتن از شهر سوریه یا زینبیه سید تو ماشین شعری گفت
زینب از این حرمت دست کشیـدن سخت است
حرمت دیـدن و دل از تو بریـدن سخت است
کفتـرم وقـت سفـر بـال و پـرم بشکستـه
با پر زخمی از این صحن پریـدن سخت است
در خیابانم و کـم کـم ز تـو من دور شـوم
گردش سر به عقب گنبد و دیـدن سخت است
وقت رفتـن ز غـم و داغ تـو مـن گریـانـم
دختـری را سر بـازار خریـدن سخت است
در مـزار ملـکـوتـی تـو مـن فهمـیـدم
تهمـت خارجی و طعنـه شنیـدن سخت است
محسن از کـوی تـو زینب ، شـود دور بگـو
تا به کی صحن و سرای تو ندیـدن سخت است
روانه کربلا شدیم ما زمانی حرکت کردیم که شب جمعه کربلا باشیم رسیدیم کربلا باورمون نمیشود بخدا شاید هر چی بگم باور نکنین حرکت کردیم به سمت هتل پیاده هتل ما هم تو 100متر حرم ابالفضل قرار داشت ما که رسیدیم سر کوچه سر بلند کردم دیدم گنبد گل دسته ابالفضل جلومه سلام دادم پاهام دیگه سست شده بود به سید گفتم سید گنبد و دیدید گفت من نمی تونم نگاه کنم گفتم محسن سر بلند کن گفت نمی تونم ما دلمون داشت از جا در می اومد تا زمان رسیدیم به هتل گفتم محسن جان سر بلند نمی کنی اقا ناراحت میشه ها سر بلند کرد و گنبد و دید گفت السلام وعلیک یا ابالفضل العباس اشک از چشمام رونه شد رفتیم هتل و استراحتی کردیمو فردا صبح رفتیم به سمت بین الحرمین یه نگاه کردم گفتم اینجا کربلاست باورم نمیشه ما الان داریم تو بهشت خدا قدم میزنیم. ما مونده بودیم اولین بار کدوم حرم بریم حرم ابالفضل بریم یا ابا عبدالله محسن گفت بریم حرم امام حسین اخه ابالفضل ناراحت میشه هر قدمی که بر می داشتم به سمت حرم این قلبم داشت از ضربش کم میشد رسیدم کفش داری کفشا مونو به کفشداری دادیم دیگه تحمل نداشتیم رفتیم تو صحت اقا تا در ورودی حرم که نوشته حسین و منی و انا من حسینا رفتیم تو حرم تا چشمم به ضریح خورد دیگه نتونستم خومو کنترل کنم نفسم بند اومده بود قلبم داشت ازجا در می اومد اشک از چشام مثل بارون می اومد صفا کردم با اقا بچه ها اومد نو گفتن بسه بریم یه گوشه نماز زیارت بخونیم بعدش هم زیارت عاشورا سید برامون بخونه نماز رو خوندیم با چشمای اشک الود سید محسن با چشمان پر از اشک شروع کرد به زیارت عاشورا خوندنچه زیارت عاشورایی نمی تونم توصیف کنم دیگه از گریه ما کسایی که دور و ور ما نشسته بودن گریه میکردن . دعاتموم شد شروع کردیم به نماز خوندن گریم بند نمی اومد سید اومد و گفت بهنام جان گریه نماز و باطل میکنه درس نیست بسه دیگه نمیتونستم خودمو کنترل کنم خود محسن حالش از من خراب تر بود کارمون تموم شد گفتم محسن جان بریم هتل دیگه تحمل حرم موندو ندارم. رفتیم هتل برا نماز مغرب اومدیم حرم ابالفضل نمازمونو خوندیم رفتیم حرم اقام .یه ضریح کوچیکی دیدم باورم نشد مال اقاست سید زد رو دوشم گفت خودشه وقتی گفت خودشه ریختم بهم زیارتمونو کردیم صفامونو کردیم برگشتیم به هتل . بعد استراحت اومدیم تو بین الحرمین سید شروع کرد دعا ی کمیل خوندم چه صفایی یه طرف نگاه میکردی گنبد ابالفضل طرف دیگه گنبد امام حسین اشک مثل بارون از چشمامون میبارید چن نفر هم اومدن کنار ما نشستن و گریه کردن.
فردا شب قرار توحرم ابالفضل مراسمی بگیرن با مداحی سید مهدی میرداماد. رفتیم مراسم حاجی شروع کرد به خوندن جمعیتی از ایرانی ها نشسته بودن صدای گریه این همه جمعیت صحن اقا رو پر کرده بود حاجی روایت گفت که اون روایت این بود:
میگفت خادم بود سقا بود یه عمری تاسوعا عاشورا مشکشو پر اب میکرد می اومد تو دسته های عزاداری اب میداد بیش از 10 سال طول کشید از ازدواجش گذشت صاحب اولاد نمیشود ام گفت اخرش عباس حاجتمو میده تعریف میکرد و میگفت بعد 10 سال صاحب اولاد شدم اما وقتی بچه ام دنیا اومد 70 درصد فلج دستو پا لمس یه مرتبه غم همه ای وجودمو فرا گرفت با این حال بازم محرم اومدم مشکمو برداشتم گفتم کار من نوکری کار اقام اقایی من کار خودمو میکنم عباس هم کار شو بلده میگه مشکمو برداشتم سال اول سال دوم این بچه فلج بزرگ شد بزرگ شد بعد هفت هشت سال سختی بچه فلج یه طرف نیشو کنایه مردم یه طرف میگفتن تو دیگه کی هستی اگر عباس می خواست شفا بده که میداد ولکن این حرفا رو میگه بهم یه سال انقدر سخت گذشت بهم فشار اومد میگه صبح تاسوعا بلند شدم خانومم بهم گفت می خوای بری دسته عزا داری گفتم نه رفتم تو زیر زمین میگه مشکو برداشتم پارش کردم گفتم دیگه سقایی نمی کنم دیگه نوکری نمیکنم میگه خانومم بچه فلج رو بغل کرد رفت از خونه بیرون منم تو خونه نشستم تا ظهر تو دلم اشوبی بود غوغایی بود دیدم در خونه رو میزنن دویدم تو حیاط دیدم بچه های مسجد و تکیه مان همه حالت گریه گفتم چی شده گفتن بدو بیا تو کوچه اومدم تو کوچه دیدم بچه ام رو پاهاش ایستاده بلند داره میگه یا ابالفضل یا ابالفضل یا ابالفضل دویدم بچه ام رو بغل کردم بوسیدمش گریه میکرد میگفت بابا عباس منو شفا داد بابا برا پیغام داده گفتم برا من عباس برامن گفت به بابات سلام مارو برسون بگو ما نوکریتو قبول کردیم به بابات بگو دیگه مشک ما رو پاره نکنه دیگه به دل ما اتیش نزنه من میگم میخواست بگه اقام یه بار مشک مارو پاره کردن یه بار مشک اب عباس و زدن تو دیگه خون به دلمون نکن. دیگه نمیدونم چی بگم ریختم بهم.
حالامن میگم
اشکامو کرده جاری حرم عکس های یادگاری
این بود خلاصه ای از سفر کربلا ودمشق
به وبلاگ خصوصی کربلایی بهنام علی زاده خوش امدید